4e Musketier karakterweekend Ardennen oktober 2011

 4^e Musketier Karakterweekend Ardennen 2011.

Even rusten in de berm.

De voorbereiding.

Na de introductiedag, 6 weken voor het karakterweekend op 17 september, nam de spanning toe. Ik las uitputtingsverslagen en merkte dat dit iets met mij deed. Ik werd onrustig. Een goede voorbereiding is belangrijk dus ben ik meerdere keren met mijn paklijst bij een Dumphal geweest om de benodigde materialen aan te schaffen.

Van marktplaats een rugzak gekocht, gevuld met 15 kg stenen en aan het wandelen/trainen gegaan. Rieneke ging soms mee als wandelliefhebster. 90 km trainingsarbeid moest voldoende zijn lijkt mij.

Ik had 2 weken voor het weekend 5 grote blaren na een tocht van 30 km. De zorgen namen toe. Hoe zouden mijn voeten het houden? Mijn kinderen maakten zich enigszins zorgen om hun pa die na Abraham gezien te hebben nog een dergelijke uitdaging aangaat. Kent hij zijn grenzen of neemt hij onverantwoorde risico’s. Het bracht mij even aan het twijfelen. Ben ik naïef, eigenwijs of realist?

Ik denk van alles wel iets.

Donderdag 27 oktober 22.00 uur

België, Robertville

’s Ochtends las ik in mijn Bijbel 1 Samuël 2. Het gaat hier over Eli en zijn zonen maar plotseling staat er de zin “En Samuel diende voor het aangezicht van de Here”. "God, opdracht begrepen..". Dit was dus mijn opdracht voor de komende uitdaging.

Robertville was de startlocatie. We waren er ruim op tijd. De mannen van mijn team arriveerden op het veld aan een meer. Enkele fakkels brandden en riepen een spannende sfeer op. We besloten met elkaar te bidden om Gods nabijheid en goede teamgeest. Per team werd een mand proviand uitgereikt voor de hele volgende dag. Roggebrood, appelstroop, kaas, en nog enkele voedingsmiddelen. Na toespraak, gebed en het scanderen van de bijbelchant vertrokken we rond 23.00 uur via een smal pad langs een steile rand van een meer. Het was pikkedonker en glad. Ik bad om een lamp voor mijn voet om niet te vallen zonder zelf mijn lamp aan te doen. Hoe eigenwijs kun je zijn. Maar ik ben het smalle pad gegaan en heb het zonder ongelukken doorlopen. Het pad bracht ons bij een prachtig kasteel. Brandende fakkels en grote banieren met het musketiers embleem maakten de indrukwekkende entourage compleet. Werkelijk fascinerend.

In enkele uren werden we op verschillende locaties in het kasteel doordrenkt met woorden van God.

Er werd gezegd dat we enkele uren rust kregen alvorens we aan een reis van 40 uur zouden gaan beginnen. 40 is in de Bijbel een heilig getal. Jezus verbleef 40 dagen in de woestijn. Wij zouden starten met een reis van 40 uur vol ontberingen en te overwinnen tegenslagen.

Vrijdag 28 oktober.

Zonder tijdsbesef slapend hoorden we plotseling een snerpend fluitje waarvan ik wakker schrok. Het signaal dat de 40 uurs reis ging beginnen.

Het was nog pikkedonker. Ik had amper geslapen. Een stem riep ons op om snel in te pakken, iets te eten en klaar te staan voor vertrek. Het had flink gedauwd en alles was vochtig.

Per team kregen we een GPS wijzer die ons die dag de richting wees. De route ging over manshoge afrasteringen, door zompig grasland, langs steile afdalingen, door prachtige valleien, helder stromende beken en uitgestrekte moerasvelden. Werkelijk prachtige scheppingsbeelden hebben we gezien.

Naarmate de dag vorderde werden we vermoeid, kregen blaren, zere knieën en enkels. Sommigen konden hun rugtas niet meer dragen en dit werd door anderen overgenomen. De teamgeest was enorm en prachtig om te ervaren. Ik liep continu met Samuël in mijn gedachten, hoe ik dienstbaar kon zijn in mijn team.

Het werd een waar slagveld!

Het was alweer bijna donker toen we bij een verzamelpunt arriveerden en van een eenvoudige maar overheerlijke maaltijd werden voorzien. Wat ben je met weinig tevreden als de omstandigheden moeilijk zijn. Omdat nog niet elk team binnen was kregen we even rust en kropen we in de berm in onze slaapzak. Ik kon niet slapen maar lag wel even warm te rusten.

Even later werden we weer opgeroepen om de bepakking weer op onze rug te hijsen en de reis te vervolgen. De ontberingen van de dag lieten zich gelden. Het tempo werd hoog gehouden waardoor meerderen het moeilijk kregen en niet konden volgen. Rugzakken werden overgenomen door de begeleiders. Het was inmiddels middernacht toen we een vrachtwagen aantroffen die geregeld was om de rugzakken over te nemen. Ik stond daar te wachten en wilde urineren. Ik liep de berm in en zag niet dat er een greppel was. Ik viel voorover en voelde iets massiefs snoeihard in mijn keel gedrukt worden. Ik gaf een kreet van schrik en had meteen meerdere mannen om mij heen met lampen om mijn nek te bekijken. De wond was naast mijn adamsappel te zien. In de greppel lagen afgezaagde boomstammen waar ik op gevallen was. Dit was gelukkig goed afgelopen maar de schrik zat er goed in. Ik kwam er af met een schaafwond. Ik was bewaard voor een ongeluk.

De route werd vervolgd zonder rugzak wat een stuk lichter liep. Er werd gezegd dat er nog 8 km te gaan was maar het leek 12 km.We zongen in de nacht als team onze lofprijzing richting de talloze sterren en onze Koning die daar troont. We voelden nieuwe krachten om verder te kunnen.

We arriveerden in het dorpje La Gleize. Een dorpje waar ik bekend mee ben vanwege de route van de wielerkoers Luik/Bastenaken/Luik die ik 3 keer gefietst heb en door dit dorpje loopt.

Het blijkt een bijzonder dorp te zijn gezien de gebeurtenissen in de 2^e WO die hier hebben plaatsgevonden.

We kregen een groot stuk heerlijk warme vis aangeboden. Wat een zegen tijdens een uitputtingsslag van 40 uur. We waren op de helft.

“Mannen, de tocht is volbracht”. Dit waren de bevrijdende woorden van Henk Stoorvogel gesproken vanaf een oude Tigertank die, om de bewoners niet wakker te maken, met ingetogen gejuich werden begroet.

Na het eten van de vis liepen we naar een kale heuvel waar 7 grote vuren brandden. 7 zonden waar we met een begeleider over na willen denken, is de opdracht. Ik wilde nadenken over mijn hoogmoed, mijn ik-verslaving, hoe ik vaak de erkenning van anderen zoek.

Ik had bij het inleveren van de rugzak geen jas meegenomen. De frisse wind en heldere lucht maakten dat het flink afkoelde en ik het koud kreeg. Anderen zag ik bezwijken en flauw vallen. De EHBO’ers maakten overuren. Ik kreeg een jas te leen van een begeleider, geweldig wat een behulpzame houding.

Het was inmiddels rond 4 uur toen we na een stuk lopen op een locatie arriveerden waar we door een film op 3 grote schermen geconfronteerd werden met het leed in de wereld. Ik wilde dit zien

maar zat doorlopend te knikkebollen. Ik zag telkens meer mensen omvallen van de vermoeidheid en het tekort aan slaap. We waren bijna 24 uur onafgebroken in touw!

Het was volgens mijn schatting rond 6 uur toen we het ontbijt kregen met de mededeling dat er 2 uur rust was gepland. Mijn ‘slapie’ Rob gaf aan niet in de tent te willen. Ik zette snel de tent op om toch nog een uur te kunnen slapen. Bij het wakker worden was het licht en voelde ik mij voldoende uitgerust om aan de laatste 15 uur te beginnen. 

Zaterdag 29 oktober.

Musketiergames.

We streden als teams tegen elkaar in een competitie van actieve ‘spellen’. Er werd geworsteld waarbij 2 teams elkaar op de knieën uit een ring moesten werken Op een gegeven moment werd ik belaagd door 3 tegenstanders wat niet te houden was. Ik voelde hoe ik door hen bij ‘kop en kont’ opgepakt werd en in enkele keren uit de ring werd gekwakt. Ik heb aan dit gevecht een gekneusde rib overgehouden. Verder bestreden we elkaar in het boogschieten, strozak met een greep over touwen werpen, elkaar met een strozak van de balk slaan, met een vlot via een touw over de rivier vervolgens met een touw tegen rotsen naar boven en via een smal pad naar de abseil kabel en roetsj naar beneden.

Deze dag was opnieuw een test voor de teamspirit. Af en toe werden er stevige woorden gezegd waarmee we elkaar inspireerden om er voor elkaar te zijn. Het werkte, we werden meer en meer een hecht team.

Halverwege de middag beleefde ik mijn hoogtepunt van het weekend. De Jabboksworsteling en de Golgothagang.

Jabboksworsteling.

Theo hield een toespraak over het gevecht van Jacob in de Jabbok rivier en motiveerde ons om er vol in te gaan. Dat wil zeggen, met het zwaard, de Bijbel in mijn hand door de rivier tegen de stroom in naar een plek 500 mtr verderop. Dit was het moment waarop ik individueel aan de slag wilde. Zoals Jakob vocht met een engel van God wilde ik het gevecht aangaan. Ik ging het koude water vól in en gaf alles wat ik had. Ik stootte mij aan rotsstenen die onder water liggen, liep builen en blauwe plekken op maar voelde dit niet. Ik viel opnieuw en mijn Bijbel verdween enkele keren onder water. Ik begon te grommen en oerkrachten kwamen los. Ik beukte door en telkens weer stootte ik tegen stenen. Ik bleef uitglijden, vallen en bereikte het eindpunt waarna ik als een aap hangend aan een touw over de rivier heen en terug klauterde. Begeleiders wachtten mij op, omhelsden en verwelkomden mij. Het was klaar maar ik voelde iets van ontevredenheid en het voelde onvoldaan. Ik had niet de ervaring gehad zoals velen en realiseerde mij dat dat niet persé nodig is.

Ik liep terug langs het water om te kijken naar de anderen en zag mannen worstelen tegen het water, de pijn, met verbeten gezichten. Ik begon voor hen te bidden. Ik zag een teamgenoot en moedigde hem aan. Zo beleefde ieder voor zich zijn Jabboksworsteling.

Golgothagang.

De Golgothagang houdt in dat ik met en balk op mijn nek een afstand afleg naar het kruis. Pieter hield een indrukwekkende toespraak over de kruisiging van Jezus. Het raakte mij hoe diep Jezus voor mij geleden heeft. 200 natte mannen net uit het water stonden rillend van de kou te luisteren en pakten een balk om hun Golgothagang te gaan. Ik zocht naar de zwaarste balk en keek er naar uit te gáán. Ik begon in draf te lopen en hoorde onderweg de bekende teksten over het lijden van Jezus, dat Zijn lijden mij bevrijding bracht. Ik bleef hardlopen. Het besef groeide dat ik een bijzondere ervaring meemaakte. Ik voelde pijn maar dat is maar een fractie van wat Hij voor mij geleden heeft. Ik rende door en voor mijn gevoel stormde ik het terrein op waar het kruis stond. Begeleiders wachtten mij op. Ik kon de balk loslaten, die werd door hen opgevangen.

Ik merkte dat er een heel diep besef van bevrijding in mijn hart stroomde. Ik viel Theo in de armen en begon te huilen. Ik knielde voor het kruis en huilde een poos van intense blijheid vanwege het besef dat ik een eeuwige verbinding heb met de goddelijkheid van Jezus of zoals het in 1 Petrus 2:4 staat, dat ik deel heb aan Zijn goddelijke natuur.

Nu was het af, het was klaar voor mij, ik was voldaan en intens gelukkig.

Ik was musketier en kreeg de felbegeerde rode polo uitgereikt.

Het avondmaal wat we met elkaar aansluitend vierden was een feest.

Deel hebben aan Jezus: it’s all there is.

Na het avondmaal kregen we een groots feestmaal met grote stukken brood, beenham, kip en een heerlijke fles Trappistenbier. Dit alles nuttigend rond een kampvuur wat de geweldige entourage compleet maakte.

Zondag 30 oktober.

Rond 5 uur werden we gewekt. De adrenaline hield me al enkele uren wakker, nog nadenkend over de indrukwekkende dag ervoor. De adrenaline bleef stromen dus voldoende energie om weer verder te gaan. We liepen of eigenlijk was het meer strompelden naar een punt waar bussen stonden te wachten. We werden na een uur rijden afgezet en liepen naar de schitterende entourage van het inmiddels befaamde kasteel. Er stond een rijk gevuld ontbijt.

Wouter leidde de lofprijzing op een inspirerende manier. De rotswand aan de overkant werkte als een klankbord. Hij moedigde ons aan de naam Jezus te scanderen. Het echode indrukwekkend. Ontroerend om zo Zijn Naam te horen.

Plotseling begon Jan Stoorvogel, staand op een hoop stenen een Bijbelgedeelte over Abraham te proclameren, andere begeleiders stonden op verschillende plekken en wisselden elkaar af. “Plotseling klonk daar de stem van een engel” werd er gezegd. Het klonk ook zo. Hoog van boven klonk deze stem door het dal en bereikten de klanken onze oren. Zeer indrukwekkend om Gods woord zo te horen. Zijn Woord klonk vanuit alle windhoeken.

Het terrein werd verlaten onder een grote boog van zegeningen. 250 mannen zegenden elkaar in de naam van Jezus. Zeer indrukwekkend en ontroerend.

Mijn team 72.

Ik heb 9 werkelijk fantastische mannen leren kennen. Met elkaar hebben we de reis van 40 uur volbracht.

Thijs onze teamleider trok de kar op een voorbeeldige manier. Een opofferingsgezinde man die zijn team inspireerde tot grootse inspanningen. Ruud die vooraf grote twijfels had of hij zou gaan, zowel fysiek als psychisch problemen kende. Zo zeer zelfs dat zijn vrouw een week voor vertrek een indringende mail stuurde met een gebedsoproep voor hem. Hij heeft de pijn verbeten die hij het hele traject voelde. Hij voelde zich door God gedragen. Echt grandioos. Aurant die ik op een zeer aangename manier heb leren kennen. Niet op de voorgrond maar sterk en vol overgave zijn reis gaand. Marco met zijn scherpe inzichten die op gezette tijden ons tot de orde riep en mede het groepsproces bewaakte. Harm, hij was oprecht geïnteresseerd in anderen. Martijn die zijn uiterste best deed om alles bij te benen, zijn rugzak niet af wilde geven toen het niet meer lukte maar door mij min of meer gedwongen werd dit te doen. Hij heeft alles gelopen. Ik hoop en bid dat hij Jezus gaat ontmoeten en aanneemt als zijn verlosser. Herman die de hele route voorop liep en een straf tempo aangaf. Hij was onvermoeibaar. Stef die mij blij maakte met zijn getuigenis onderweg. Vertelde hoe hij onlangs in zijn hart besefte dat hij werkelijk vrij is in Christus en nu overloopt van enthousiasme voor de Koning.

Tenslotte Rob, ik merk dat ik emotioneel wordt als ik over hem begin te schrijven. Ik deelde met hem mijn tent en hij vertelde mij dat zijn vrouw hem 12 weken geleden vertelde dat ze niet verder met hem wil. Hij komt na het weekend in een leeg huis met al zijn verlangens, emoties, evaringen. We hebben met elkaar gedeeld en gebeden. Hij gaat zijn weg aan Gods hand in het vaste vertrouwen dat hij daar veilig is.

Team 72, ontzettend bedankt, veel zegen en dat je een bron van zegen bent voor anderen.
Musketierorganisatie, het was geweldig dit mee te maken in een perfecte organisatie!!

Het was een fantastisch, enerverend weekend. Alle eer aan Koning Jezus!!