Rwanda. Zondag/maandag na de marathon

Rwanda Zondag/Maandag 21 mei

Zondagochtend woonden we een dienst bij in de kerk die we dinsdag ook bezochten. De kerk die midden in de armenwijk staat en door hun giften gerealiseerd kon worden.

De studenten en moeders met kind voegen zich bij ons. De mensen zijn enthousiast aan het zingen olv een zanggroep op het podium. Ze zien er prachtig uit in hun veelkleurige traditionele kledij.

Ik probeer in het Rwandees mee te zingen. Honesty vertaalt zodat ik begrijp wat ik zing. Ik geniet van het zingen in het Rwandees van bekende woorden als: God is onze vader, Jezus is onze redder, enz.

Na het zingen neemt de voorganger het woord. De geluidsinstallatie staat volgens mij op het maximum. Met de stevige stem van de voorganger  in combinatie met deze geluidsinstallatie wordt de preek een ware testcase voor mijn gehoor. Na enige tijd doe ik een vinger in mijn oor om de geluidsoverlast enigszins te beperken. Dit alles weerhoud mij ervan om inhoudelijk iets mee te krijgen van de preek. Na de preek de collecte. Ik had zoals wel vaker voorkomt alleen mijn Bijbel en geen geld meegenomen. Toch maar even iets geleend om zodoende bij te dragen aan de bouw van de kerk. Even later wordt er opnieuw gecollecteerd. Nu voor vluchtelingen. Er wordt door de mensen van alles ingeleverd, zakken met spullen, voedselpakken en natuurlijk geld. Ik kan er nog steeds niet over uit dat deze mensen die bijna niets hebben in staat zijn een kerk te bouwen.

Als we in onze gemeente zo zouden geven zouden we een kerk met gouden randjes kunnen bouwen.

Hierna worden wij als gasten in het zonnetje gezet en lopen het podium op. Jan Stoorvogel vertelt iets over wie we zijn en waarvoor we hier naartoe gekomen zijn. 8 Van onze mensen doen op het podium een hilarisch stukje: ‘I will nog upon de stage’. De mensen reageren enthousiast.

Na de dienst hebben we een gezellige lunch met de moeders/kind en studenten.

Door  de aanwezigheid Honesty kan ik nu een gesprek voeren met Bellefille. Erg leuk om nu meer ongedwongen met elkaar te spreken. De man van Bellefille is er niet. Hij is aan het werk als taxichauffeur op een scooter die van iemand anders is.

Het moment van afscheid nemen is daar. We groeten elkaar en houden contact via brieven en foto’s.

Het blijkt dat in deze korte tijd een band is ontstaan die diepte herbergt. 

We vertrekken naar het hotel met veel indrukken die hun sporen nalaten in onze gedachten.

Maandag is onze laatste dag in Rwanda. ’s Ochtends de laatste devotion. Jan Stoorvogel sprak over vergeving en vertelde een gruwelijk verhaal uit de genocide waarin een vrouw op een vreselijke manier haar gezin verloor door toedoen van haar buren die altijd vrienden waren, waar ze bv even suiker leende als dat op was of zelf iets gaf aan hen. Deze vrouw is hevig  getraumatiseerd maar door overgave aan de vergevende liefde van Jezus is ze nu in staat deze mannen te vergeven wat ze haar aangedaan hebben.

Dat is voor mij de meest belangrijke les van deze enerverende week. Vergeven en vergeving vragen!!

Ik  schrijf het laatste stukje van dit blog terwijl ik alweer thuis ben. Het is heerlijk om weer thuis te  zijn en mijn lieve Rieneke weer in de armen te sluiten.

Ik dank God voor de mogelijkheid om dit mee te maken, de lessen te leren en alles wat hij mij door de mensen daar heeft laten zien. Dat Jezus in de mensen herkenbaar was. Hij bouwt zijn troon in hen en door hen in mij!

19 mei. De marathon in Rwanda

Zaterdag 19 mei

Dit is de dag!! De dag van de marathon. Om kwart voor 5 hoor ik: Heilig, Heilig, Heilig bent u Heer. De alarmtune als ik de wekker gebruik.

Gedurende nacht was al om 1 uur wakker. Ik was vol in mijn hoofd  van de gebeurtenissen van de vorige dag en dan met name de tijd met Honesty, de door mij gesponsorde student nam in die gedachten een voorname plek in. Ik heb Rieneke gemaild dat we er een dochter bij hebben. Ik ben ongelooflijk trots op haar in wie zij is na veel moeilijke jaren in haar leven.

Maar dan toch uit bed, ontbijten wat we gisterenavond meegekregen hebben. Jannes vraagt of het lied een keer in zijn geheel wil laten horen. Ik pak mij laptop en het lied klinkt  door onze kamer. Ik werd opnieuw emotioneel geraakt en huilde zoals meerdere keren deze week. Al de ontwikkelingen van deze week en nu met Honesty maken veel in mij los.

De loopkleren aan en naar de start. De spanning is voelbaar onder de mannen maar ook een uitgelaten sfeer is waarneembaar. Bij de start hebben we met elkaar een kort meditatief moment nav Hebreeën waarna we om 6.00 uur precies van start gaan. Er rennen ca 20 studenten mee dus totaal ca 50 lopers aan de start. Ik start achteraan bij de studenten en loop in het begin even bij Honesty. Zij probeert 20 km te lopen. Maar na 1 km sluit ik aan bij de mannen om mijn eigen tempo te kunnen vinden.

De omgeving is werkelijk prachtig. Nevel hangt in de dalen en geeft een vredig gezicht. De veelkleurige vogels fluiten volop. Een fantastisch natuurlijke sfeer om in te lopen. We gaan na 2 km  meteen fors naar beneden. Dus bedenk ik me dan moeten we hier later ook weer naar boven. De zon komt op en laat zich al snel gelden. Tot nu toe was gedurende ons verblijf de lucht meertijds bewolkt zodat het ’s morgens langer koel bleef. Nu zou het snel warm worden. Ik had geen voorzorgsmaatregelen genomen tegen verbranding maar verwachtte geen problemen omdat ik voor de echte warmte wel gefinisht zou zijn. De eerste waterpost kwam na bijna 5 km in zicht maar ik had nog voldoende water. Ondertussen is het deelnemersveld aardig uitgerekt. Ik loop in de laatste groep met 5 anderen. We gaan een onverhard pad op, steil naar beneden. Watergeulen lopen in de lengte van het pad en maken het moeilijk begaanbaar. Ik voel me prima en geniet van het prachtige uitzicht op het dal met z’n vele akkertjes waar al mensen op aan het werk zijn op een manier die herkenbaar is uit de film Bartje. Hard werken met heel simpele materialen. Ik heb diepe bewondering voor deze mensen die in deze warmte en zware omstandigheden hun werk doen om in hun armoe te kunnen overleven. Dat ik hier loop is een keus die maar enkele uren duurt. Wat een tegenstelling.

Het onverharde deel is ca 5 km en loopt op en neer langs de heuvels. Een prachtig deel van de route.  Ik loop ongemerkt iets voor de groep uit en merk dat dit mijn tempo is. Ik maak zodoende de oversteek naar een groepje van 3 voor mij. Maar ook dit groepje valt uit elkaar.

Ik loop op een gegeven moment alleen wat ik helemaal niet erg vind maar wat niet de afspraak was. Er was afgesproken dat we minimaal met 2 lopers bij elkaar lopen. Er rijden enkele cameramensen rond en een arts die op een gegeven moment bepaalt of iemand nog verder mag.

Al lopende hebben we enorm veel bekijks van de mensen. Iedereen stopt met zijn bezigheden als wij langskomen. Veel  kinderen roepen iets of lopen een eind mee. Op die momenten voelde ik geen vermoeidheid die door het vele stijgen en dalen wel de kop opstak.

Het keerpunt. De halve marathon liep ik in 2,5 uur. Nu nog een keer 21 km. Bij het keerpunt even gestopt en water bijgevuld. Ik voelde vermoeidheid in de benen en begon tegen de 2^e helft op te zien maar ook uit te zien naar nog meer contact met al die kinderen en prachtige uitzichten.

Het moeilijkste deel vond ik het onverharde deel tussen km 26 en 31. Op die momenten dacht ik aan Honesty. Voor haar loop ik hier zodat zij zich kan ontwikkelen, kan studeren, een toekomst kan opbouwen. Dit motiveert mij enorm en geeft energie om door te gaan.

Ik loop nu al ruim een uur alleen en het bevalt mij prima. De temperatuur stijgt snel en de warmte wordt een factor die fors mee gaat tellen. Bij de waterposten giet ik water over mijn hoofd zodat een poosje mijn hoofd koel aanvoelt. Mijn knieën laten merken dat ze het moeilijk hebben en ook mijn maag begint op te spelen. Ik had krentebollen meegenomen maar heb er 1 half opgegeten. In deze warmte lukt het mij niet om vast voedsel binnen te krijgen. Ik geef ze aan de kinderen die er gretig  in happen. Er lagen bij de waterpost gelletjes die veel koolhydraten leveren. Ik nam er 1 en merkte dat het mij energie leverde voor de laatste 7 km. De laatste 7 km…. Ik was een beetje verbaasd dat het ‘nog maar’ 7 km was. In mijn gedachten ben ik dan in Hattem en loop 7km naar Zalk. Een manier van mij om de kilometers af te tellen. Maar dat veranderde snel. Even verderop was een school en 7 kinderen liepen enkele kilometers met met mij mee. Heerlijk. Alweer enkele kilometers afgelegd zonder dat ik ze voelde. In het laatste stuk zit een zwaar oplopend deel. Daar kon ik niet meer hardlopen, dan maar wandelen wat ik ervoor ook meerdere keren gedaan heb. 1 van de 2 jongetjes die met mij meeliepen tikte mij tegen de arm en zei: “go, go,”. Machtig mooi om door deze knul geïnspireerd te worden en weer een grens over te gaan en te gaan hardlopen. Ik ben inmiddels op km 39. Ik nader de finish. Op het laatste deel halen Henk Stoorvogel en Marco van Eyk mij in maar die gaan even later ook wandelen waardoor ik hen weer inhaal en we samen op de finish af gaan.

Daar staat een rij mensen met de grote finishbanner ons op te wachten. Ik ben gefinisht!! Ik heb mijn eerste marathon gelopen! De tijd: 5.15 over 42km en 195mtr. Maar de tijd doet er niet toe. Ik heb intens genoten van deze marathon maar weet niet of er ooit weer één loop.

In de kerk waar de finish gesitueerd is hoor ik muziek. Een groep zingt daar fantastische gospelsongs. Heerlijk om zo de finish te passeren, de al gefinishte mannen in de arm te vallen en te genieten van het moment. Hier ben ik voor gekomen, hiervoor heb ik zoveel uren getraind.

Voor Koning Jezus en mijn sponsorstudent en nieuwe dochter Honesty.

Bij dit blog heb ik geen foto’s, ik had geen camera mee tijdens het  lopen.

Rwanda 18 mei

Vrijdag 18 mei

Dit is de dag vóór de marathon, de enorme uitdaging waar we al die tijd naar toegeleefd hebben. Vanmiddag gaan we de route verkennen. Een deel van ca 5 km is alleen voor terreinauto’s toegankelijk.

Het hotel waarin  we nu verblijven is de ‘CenterParcs’ van Rwanda. Allemaal appartementen die geclusterd zijn. Dit sluit meer aan bij het doel waarvoor we hier komen. Iets minder luxe dan in het hotel in Kigali.

We openden de ochtend met een devotion onder leiding van Henk Stoorvogel. Hij vertelde hoe hij op de proef werd gesteld en hoe belangrijk het is gefocust te blijven op de wijsheid van God.

We lezen Handelingen 14: 19-20. Daar staat dat Paulus werd gestenigd. Zodanig dat ze dachten dat hij dood was. Maar wat gebeurt er….?? De discipelen gingen om  hem heen staan. Hij stond op en vertrok de volgende dag naar Derbe, een afstand van ca 160 km. 4x een marathon lopen een dag nadat hij bijna dood was. Dit kán niet als God er niet bij betrokken is. Voor ons houdt dit in dat onze pijntjes die we ongetwijfeld gaan voelen tijdens het lopen van de marathon niet in verhouding staan bij wat Paulus die dagen heeft doorstaan.

We krijgen van Henk gelegenheid te bidden en in dat gebed te belijden, uit te spreken wat tussen ons en God in kan staan. Meerdere mannen belijden zonden en ontvangen gebed van de mannen die om hen heen gaan staan en hun handen op hem leggen. Gods licht gaat schijnen in de harten van de mannen waardoor er zuiverheid komt. Dit is het gevolg van genade. Genade betekent niet dat je een laissez fair houding aan kunt nemen maar meer dat je in de kracht van de genade je doelen gaat halen hoe groot en onbereikbaar die soms ook lijken.

Het was opnieuw een rijke ochtend met nieuwe starts in mannenlevens. Er ontstaat meer en meer een sfeer van broederschap en diepe verbinding.

Intussen zijn de 10 studenten die door ons  gesponsord gaan worden gearriveerd. Ik zoek Honesty en zie haar staan bij de anderen. Ze herkent mij van de foto die we eerder al gestuurd hadden. Een prachtige jonge vrouw die gaat studeren om het lang te helpen opbouwen. Er ontstaat meteen een geanimeerd gesprek. Met de bus vertrekken we naar een plek aan een meer waar we picknicken. Honesty heeft veel te vertellen over haar gezin wat in armoe leeft. Ze vertelt veel over zichzelf. Ze had zich voorgenomen om heel open te zijn en alles te vertellen. Dit is beslist geen gewoonte van haar door negatieve ervaringen in het verleden.

Ze vertelt hoe ze enorm toeleefde naar de ontmoeting met haar sponsor maar zichzelf ook wapende tegen een teleurstelling. Het blijkt dat andere studenten ook een dergelijke ontmoeting verwachtten maar dat die om één of andere reden gecanseld  werd. Ze hadden op haar ingepraat dat dit haar nu zou overkomen. Vandaar dat ze enorm blij is dat de ontmoeting werkelijkheid is.

Ik vraag naar haar droom. Ze vertelt dat ze naast haar opleiding management ook de 3-jarige opleiding volgt aan een Bijbelschool. Ze wordt opeens vurig en vastberaden, balt haar tengere vuist en zegt dat Jezus haar koning is en dat ze Hem wil dienen in zijn Koninkrijk en dit goede nieuws wil gaan verspreiden in haar land aan ieder die het  horen wil. Deze reactie emotioneert mij. Prachtig om dit vuur te zien in deze kleine jonge vrouw die haar Koning wil dienen.

In de middag gaan we de route van de marathon verkennen. Een deel met de bus en een deel lopend omdat de bus er niet kan rijden. Het begin is meteen heftig op en neer over heuvels maar over mooi asfalt. Als de bus niet verder kan stappen we uit en gaan we rustig dribbelend het moeilijk  begaanbare deel van 5 km lopen. Er sluiten enkele kinderen aan. Een meisje van ik schat 8 jaar geeft mij een hand en streelt mijn hand met haar andere handje. Ik wordt helemaal verliefd op dit prachtige kind wat vies is, enkele oude lompen aan heeft als kleding. Mijn andere hand wordt ook vastgepakt en nog enkele kinderen lopen mee. Wát een ervaring. Bijna hemels die blijdschap en vreugde van deze kinderen. Een eindje verder komen we bij een school waar een massa kinderen komen kijken wat wij doen. Ze juichen ons toe en het blijkt dat ze weten wie we zijn en wat we komen doen. Dit wordt zaterdag een bijzonder feestelijke marathon met al de support van deze kinderen.

De route blijft op en neer gaan en is zwaar, heel zwaar. Ik neem mij voor heel rustig aan te doen en vooral te genieten van wat ik onderweg allemaal mee ga maken. Hoe lang de marathon dan duurt doet er niet toe.

Vanavond krijgen we het ontbijt voor morgen vast mee zodat we op onze kamer kunnen ontbijten.

Half 6 vertrekken we naar de start een eindje verderop. We bidden dan met elkaar en om 6 uur mogen we lós.

Rwanda 17 mei

Woensdag 17 mei

Ik begon mijn dag zoals gewoonlijk met het opzoeken van een stil plekje in de grote hoteltuin om daar in mijn Bijbel te lezen en te bidden. Dit is elke dag mijn gewoonte en het voed mij,  geeft mij innerlijke ruimte om gedurende de dag te kunnen ontvangen en te  geven.

Na het ontbijt hadden we een devotion met elkaar. Tienen Westerduin liet ons  vanuit de Bijbel zien dat er geen armoe hoeft te zijn. Dat de schepping zo is ingericht dat er geen armoe hoeft te zijn. Dat in de wetten die het volk Israel ontving alles zo geregeld is dat er geen armoede hoeft te zijn.

En toch is het er…..

Dat het er is komt doordat we God kwijt zijn geraakt en gefocust zijn op eigen gerechtigheid die we zoeken in de dingen die ons pseudozekerheid bieden. Zo is onze economie, ons leven ingericht. Ons leven staat bol van ingebouwde zekerheden. Dit gaat ten koste van degenen die hier buiten staan, hier niet bij kunnen.

De Bijbel laat zien dat God rust ingebouwd heeft zodat we ons geen zorgen hoeven te maken over onze toekomst. Er is genoeg voor iedereen als we instemmen en leven volgens het fantastische plan van God. Voor ons persoonlijk houdt dit in dat we ons niet schuldig hoeven te voelen tegenover de armen, want Jezus heeft die schuld gedragen. Dat houdt in dat we geen vragen hoeven te stellen aan God of Hij ons wil leren, of Hij ons wil laten zien, of Hij ons wil………. Jezus heeft alles volbracht. Maar als  we ons wel schuldig voelen accepteren we Zijn volbrachte werk niet, dan leven we nog steeds vanuit eigen kracht en die is zeer beperkt. Vanuit zijn volbrachte werk leven betekent dat ik besef dat ik niet van mijzelf heb en wij als mensen alles gemeenschappelijk hebben.

Deze worden hakten er enorm in bij ons want de meesten van ons worstelen met alles wat we gezien hebben. Het enorme verschil in materialisme en tegelijkertijd de verbinding in ons geloof.

Ik dank God dat hij mij al enige tijd deze weg induwt waarin ik meer en meer de rust in God vindt. Dit geeft mij enorm veel levensvreugde maar ook verdriet over wat ik hier meemaak.

Vandaag bezochten we  een project een half uur rijden ten zuiden van Kigali. Ongeveer 100 kinderen wachtten ons op met gezang en dans. Ik werd diep geraakt, genoot intens en merkte dat ik houd van deze prachtige kinderen. Ze nodigden ons uit mee te dansen wat meerderen deden.

Kort erna een speciaal moment. Er werd ons gevraagd te knielen voor de groep. De kinderen sloten ons in door om ons heen te staan en hun handjes over ons uit te strekken terwijl één van hen een liefdevol gebed uitsprak. Onvergetelijk om door deze kinderen gezegend te worden.

Hierna bezochten we diverse gezinnen. Ik bezocht met enkele mannen 2 gezinnen in hun huisje, een plaggenhut met golfplaten.

We bezochten eerst de familie van Erique, een mooi jongetje van 9 jaar. Hij leeft met zijn ouders en 2 zussen. Sinds Erique door Compassion gesponsord wordt gaat het iets beter met het gezin. De vader is astmatisch en zag het einde van zijn leven snel dichterbij komen maar nu Compassion in het gezin komt krijgt vader medicatie en gaat het goed met hem. Hij ziet er erg mager uit.

Ze leven van de opbrengst van hun kleine tuintje en eens per maand een voedselpakket van Compassion.

In het gezin wat we daarna bezochten was geen vader. Hij was enkele jaren gelden overleden. De moeder bakt potten die ze 4 km verder op een marktje probeert te verkopen. De materialen zijn klei en hout. Dit heeft ze voldoende achter haar huis zodat ze geen onkosten hoeft te maken. Ze kosten 500frw ong € 0,80. We kopen er 4. Ze wilde ze eerst niet aan ons verkopen, volgens haar waren ze niet mooi genoeg. Ik genoot van het stralende gezicht van deze vrouw die hiermee een stukje eigenwaarde krijgt. Zij produceert zelf iets wat ze verkoopt zodat ze voor zichzelf kan zorgen.

Voor we vertrekken bezoeken we het momerial van de genocide op die plek. Dit is het voormalige kerkgebouw. Tijdens de genocide schuilden vele mensen voor het geweld in de kerk.

Een overlevende vertelt zijn aangrijpende vreselijke verhaal van dat moment.

In die kerk dacht men veilig te zijn. De sterkste mannen stonden buiten om de mensen binnen te beschermen. Opeens werden ze aangevallen aan de achterkant van de kerk. De mannen centreerden hun verdediging naar die kant. Even later kwamen van de andere kant 3 legervoertuigen vol mannen met machinegeweren en kapmessen. Ze stapten de kerk binnen en begonnen in het wilde  weg te schieten en met hun kapmessen de vrouwen, mannen en kinderen in stukken te hakken. Het was een vooropgezet duivels plan. De verteller praat door maar is geëmotioneerd als hij zijn herinneringen weer ophaalt.

De voormalige kerk is  nu een memorial waarin 30000 mensen liggen begraven. 15000 uit de nabije omgeving en 15000 uit het omliggende dal. Allemaal zijn ze op brute wijze vermoord. We lopen de trap af in de kerk en zien de opgestapelde kisten met lijken liggen. Een luguber gezicht.

Deze dag met alle ervaringen kan ik nu nog niet verwerken. Wellicht op een later moment.

Als we dit met elkaar delen blijkt dat meerderen van ons het gevoel te hebben met een steen in hun buik te lopen. Maar als we het geloof hebben dat Jezus alles volbracht heeft, ook mijn worsteling met dit ontzagwekkende leed kunnen we ook dit een plekje geven.

Dit betekent niet dat het uit mijn gedachten is. Wat ik deze week onderga, beleef en zie zal mijn leven nooit weer hetzelfde doen zijn.

De broederschap onder de mannen is geweldig. We hebben veel aan elkaar en leren elkaar op een bijzondere manier kennen.

Vanavond vertrekken we naar een ander hotel aan de route van de marathon.

Morgen ontmoet ik Honesty, mijn sponsorstudent. Ik zie er naar uit.

Rwanda woensdag 16 mei

Woensdag 16 mei

Ik was weer vroeg wakker en zag uit naar de dag van vandaag waarop we naar een project gaan om de moeders en kind te ontmoeten. Ik had kadootjes meegenomen voor Bellefille en het 9 maanden oude jongetje Callexte.

Na het overheerlijke ontbijt dachten we als mannen met elkaar na over het onderwerp ‘sociale gerechtigheid’. Wij geloven dat God alles in de hand heeft, He is in control!

In de Bijbel, in Marc 2 staat dat Jezus zijn eerste optreden begint op een feest.

God in control betekent dat er sprake is van feest.

God in control betekent vergeving van zonden.

God in control betekent bevrijding.

God heeft de ongelijkheid in de wereld in de hand maar geeft ons de verantwoordelijkheid hierin rechtvaardig te handelen, te gaan voor gerechtigheid in Zijn Naam.

We vertrekken met de busjes naar een armenwijk. Er doemt plotseling een megagrote kerk op, middenin de sloppenwijk. Een fantastisch mooie  kerk. Dit prachtige gebouw staat in schril contrast met de armoedige omgeving. Dit gebouw heeft tonnen gekost. Hoe is dat ooit bekostigd? Wie was hier de grote geldschieter?

De voorganger vertelt ons dat de 200.000 USdollar opgebracht is door de bewoners van de sloppenwijk zelf. Hij vertelde hoe dit in zijn werk ging……Tijdens een lange periode werd geld ingezameld voor de kerk. De mensen gaven echt alles wat ze hadden. En wat ze hadden was al te weinig om van te  leven. Sommigen deden hun schoenen in de collectezak (schoenen is hier een luxeartikel, ik zie op straat regelmatig mensen kijken wat voor schoenen ik aan heb), anderen een colbertjasje, hun sieraden. De voorganger verkocht zijn auto. Wat hier gebeurd is is een enorme les voor mij. Bij alles wat ik geef is het altijd een deel van de rijkdom. We hebben altijd genoeg te eten terwijl mensen hier hun laatste geld gaven voor een kerk. Het gevolg was dat ze die dag geen eten konden kopen.

We werden verwelkomd door de moeders die een geweldig lied zongen. Ik voelde iets euforisch. Eindelijk ben ik op de plek waar ik wil zijn. Bij de mensen waar we het allemaal voor doen.

De moeders droegen allemaal hun kind op de rug gebonden. Prachtig om te zien.

Bij het volgende lied dansten de vrouwen en nodigden ons uit mee te doen door naar ons toe  te komen en ons bij de hand te nemen. Het was een dansende mengelmoes van blanke mannen en bruine vrouwen.

Na dit samenzijn ontmoette ik Bellefille en Calexte en ging met hen naar buiten om naar hun woonplek te gaan. Buiten voegde zich een man bij ons die de man van Bellefille blijkt te zijn. Ik kan zijn naam niet spellen maar het klinkt als Jeancees. Een tolk is ook bij ons.

De route naar hun onderkomen, de benaming huis vind ik niet helemaal toepasselijk, loopt door de armenwijk. Het is er oud en vies maar ook levendig door de vele stralende kinderen en enthousiaste mensen. Ik denk dat deze mensen echt bij de dag leven en zich geen zorgen maken over de lange termijn. Die leggen ze in Gods  hand. Dat men zo denkt is wel gebleken door de gaven voor het kerkgebouw. Alweer een les voor mij…..

Zij noemt zichzelf hairdresser en kan er iets mee verdienen. Hij is taxichauffeur op een bromfiets. Ze leven van 3000-5000 frw per dag. Omgerekend: ik kocht in ons hotel een fles bier en moest 3000 frw afrekenen. 1 euro is 750 frw.

Het zijn in hun met modder bepleisterde huisje, ik zal het toch maar zo noemen, was heel bijzonder en hartelijk. Er heerste merkbaar vrede en liefde op deze plek. Deze mensen hebben Jezus in hun hart en leven daaruit. In hen ontmoet ik Jezus…..

Ik krijg een prachtig kado van hen, een kunstwerk over Rwanda en enkele foto’s van hen. Ik had voor hen ook iets meegenomen.

Na enige tijd liepen we weer terug naar de kerk. We aten daar gezamenlijk met de moeders en vertrokken om zondag hier weer terug te keren om een dienst mee te maken. Ik zie er naar uit.

Na terugkeer in het hotel rond half 4 was er een training gepland. Ik had niet veel zin maar ben toch  gegaan. We liepen eerst een kwartiertje om warm te worden. Waarna we 15 min. heuveltraining deden. Daarna liepen we 1 km op 80% vermogen. Ik kwam bijna niet vooruit. De benen liepen vol maar ook de ademhaling werd moeilijk. De omstandigheden blijken enorm zwaar te zijn. Aan het eind liepen we 1km op marathontempo. Dit ging mij iets beter af.

Deze prikkel was goed om erachter te komen dat ik zaterdag heel rustig ga starten want het wordt een zware marathon.

Tot zover vandaag. Nu lekker eten en vanavond nog een devotion voor de geestelijke versterking.

De 1e dag in Rwanda

Dinsdag 15 mei.

Ik was voor vijven wakker maar ben uiteindelijk om half 7 uit bed gestapt. Jannes slaapt nog lekker door. Ik nam mijn Bijbel mee en zocht een plekje in de mooie hoteltuin achter het zwembad. De zon komt op en de temperatuur is heerlijk aangenaam.

Ik las een tekst in Rom 14. Het koninkrijk van God bestaat niet uit eten en drinken maar uit gerechtigheid, vrede en blijdschap in de Heilige Geest.

Deze tekst zei ik meerdere keren op om die in mijn hoofd te houden deze komende dag.

Na het ontbijt hebben we een half uur hardgelopen door Kigali. De route liep over onverharde wegen door de armenwijk. Veel mensen staan naar ons  te kijken en moedigen ons aan. We willen even enkele rek- en strekoefeningen doen op een terrein bij een kerk maar worden door een oudere man gesommeerd iets verderop te gaan. Erg hilarisch als hij hardlopend voor de horde van 30 lopers uitrent naar een plek verderop. Ik voel volle benen die niet willen rennen. Gelukkig maar een half uurtje vandaag.

Terug in het hotel aan de rand van het zwembad de kleren uit en in mijn onderbroek het water in. (mijn zwembroek ligt thuis in de kast J)

Dagelijks hebben we 1 a 2 devoties waarin we nadenken over deze week aan de hand van Bijbelgedeelten. Henk Stoorvogel leidde de devotie van vandaag. Hij las uit 1 Sam 17 over David en Goliath. Goliath was een man uit het midden. Hij was geen mens en geen god.  In onze levens kan sprake zijn van ‘een Goliath’. Zien wij er tegen op? Wat gaan we doen met de reus in ons leven? Met de genocide, met de armoe in de wereld, met het vele onrecht?

’s Middags staat een bezoek aan de Genocide  memorial gepland. Dit was erg indrukwekkend……. De meest verschrikkelijke foto’s van gedode mensen. Ik werd vooral geraakt in een aparte hal voor kinderen. Er hingen foto’s van kinderen van 10 jaar, 8jaar, zelfs 2 jaar en een kind van 13 maanden met hun gegevens, hun favoriete eten, hun levensdroom…..

Ze werden vermoord met een kapmes of in een gebouw met anderen in brand gestoken. Bij een meisje van 2 stond dat ze tegen een muur was gegooid en uiteenspatte.

Ik was diep geraakt, meer nog toen ik buiten kwam en aan de overkant van de vallei een groep kinderen van die leeftijd zag spelen.

Van de Hutu’s was 5% tegen en 5% neutraal tov van het moorden van de Tutti’s.

Na afloop hebben we buiten met elkaar gebeden voor het land wat nog zo verwond is door de moordpartijen in die 3 maanden in 1994.

Ik heb enkele mensen gesproken die hun hele familie verloren zijn, uitgemoord.

Een man, enig overlevende uit een gezin van vader, moeder en 8 kinderen, vertelde zijn verhaal en is in de jaren na de genocide tot bekering gekomen en heeft geleerd te vergeven. Hij was uiteindelijk in staat de moordenaar van zijn eigen familie te vergeven. Maar deze moordenaar was hun vroegere buurman die hun geld leende als ze niet rond  konden komen en hielp als er klusjes gedaan moesten worden.

Hierna liepen we via de armenwijk terug naar ons  hotel. Dit was een geweldige kennismaking met de bewoners van deze stad. Ik had erg leuk contact met meerdere kinderen en enkele mannen. Ze vroegen wie wij waren en wat we kwamen doen. Ze bekeken ons als waren we bezienswaardigheden. Een jongetje, Paul, liep een heel eind met ons op. Hij had de hele tijd zijn eigen gemaakte voetbal in zijn hand en zei op een gegeven moment tegen mij: “God is your father, He loves you”. Dat was zó bijzonder te horen uit het mond van deze jongen. Het emotioneerde mij enorm.

We denken misschien iets te komen brengen, natuurlijk is dat zo in financiële zin, maar ik geloof dat ik Jezus deze week ga ontmoeten in deze mensen. Ze stralen in hun armoe iets uit wat wij vaak lijken te missen. De kinderen met van die eerlijke heldere bruine ogen waar ik van ga houden.

Morgen ga ik moeders en kinderen ontmoeten in de projecten van Compassion. Ik kijk er naar uit.

Ik probeer de volgende keer enkele foto's bij te voegen. Nu duurde het uploaden te lang.

4e Musketier karakterweekend Ardennen oktober 2011

 4^e Musketier Karakterweekend Ardennen 2011.

Even rusten in de berm.

De voorbereiding.

Na de introductiedag, 6 weken voor het karakterweekend op 17 september, nam de spanning toe. Ik las uitputtingsverslagen en merkte dat dit iets met mij deed. Ik werd onrustig. Een goede voorbereiding is belangrijk dus ben ik meerdere keren met mijn paklijst bij een Dumphal geweest om de benodigde materialen aan te schaffen.

Van marktplaats een rugzak gekocht, gevuld met 15 kg stenen en aan het wandelen/trainen gegaan. Rieneke ging soms mee als wandelliefhebster. 90 km trainingsarbeid moest voldoende zijn lijkt mij.

Ik had 2 weken voor het weekend 5 grote blaren na een tocht van 30 km. De zorgen namen toe. Hoe zouden mijn voeten het houden? Mijn kinderen maakten zich enigszins zorgen om hun pa die na Abraham gezien te hebben nog een dergelijke uitdaging aangaat. Kent hij zijn grenzen of neemt hij onverantwoorde risico’s. Het bracht mij even aan het twijfelen. Ben ik naïef, eigenwijs of realist?

Ik denk van alles wel iets.

Donderdag 27 oktober 22.00 uur

België, Robertville

’s Ochtends las ik in mijn Bijbel 1 Samuël 2. Het gaat hier over Eli en zijn zonen maar plotseling staat er de zin “En Samuel diende voor het aangezicht van de Here”. "God, opdracht begrepen..". Dit was dus mijn opdracht voor de komende uitdaging.

Robertville was de startlocatie. We waren er ruim op tijd. De mannen van mijn team arriveerden op het veld aan een meer. Enkele fakkels brandden en riepen een spannende sfeer op. We besloten met elkaar te bidden om Gods nabijheid en goede teamgeest. Per team werd een mand proviand uitgereikt voor de hele volgende dag. Roggebrood, appelstroop, kaas, en nog enkele voedingsmiddelen. Na toespraak, gebed en het scanderen van de bijbelchant vertrokken we rond 23.00 uur via een smal pad langs een steile rand van een meer. Het was pikkedonker en glad. Ik bad om een lamp voor mijn voet om niet te vallen zonder zelf mijn lamp aan te doen. Hoe eigenwijs kun je zijn. Maar ik ben het smalle pad gegaan en heb het zonder ongelukken doorlopen. Het pad bracht ons bij een prachtig kasteel. Brandende fakkels en grote banieren met het musketiers embleem maakten de indrukwekkende entourage compleet. Werkelijk fascinerend.

In enkele uren werden we op verschillende locaties in het kasteel doordrenkt met woorden van God.

Er werd gezegd dat we enkele uren rust kregen alvorens we aan een reis van 40 uur zouden gaan beginnen. 40 is in de Bijbel een heilig getal. Jezus verbleef 40 dagen in de woestijn. Wij zouden starten met een reis van 40 uur vol ontberingen en te overwinnen tegenslagen.

Vrijdag 28 oktober.

Zonder tijdsbesef slapend hoorden we plotseling een snerpend fluitje waarvan ik wakker schrok. Het signaal dat de 40 uurs reis ging beginnen.

Het was nog pikkedonker. Ik had amper geslapen. Een stem riep ons op om snel in te pakken, iets te eten en klaar te staan voor vertrek. Het had flink gedauwd en alles was vochtig.

Per team kregen we een GPS wijzer die ons die dag de richting wees. De route ging over manshoge afrasteringen, door zompig grasland, langs steile afdalingen, door prachtige valleien, helder stromende beken en uitgestrekte moerasvelden. Werkelijk prachtige scheppingsbeelden hebben we gezien.

Naarmate de dag vorderde werden we vermoeid, kregen blaren, zere knieën en enkels. Sommigen konden hun rugtas niet meer dragen en dit werd door anderen overgenomen. De teamgeest was enorm en prachtig om te ervaren. Ik liep continu met Samuël in mijn gedachten, hoe ik dienstbaar kon zijn in mijn team.

Het werd een waar slagveld!

Het was alweer bijna donker toen we bij een verzamelpunt arriveerden en van een eenvoudige maar overheerlijke maaltijd werden voorzien. Wat ben je met weinig tevreden als de omstandigheden moeilijk zijn. Omdat nog niet elk team binnen was kregen we even rust en kropen we in de berm in onze slaapzak. Ik kon niet slapen maar lag wel even warm te rusten.

Even later werden we weer opgeroepen om de bepakking weer op onze rug te hijsen en de reis te vervolgen. De ontberingen van de dag lieten zich gelden. Het tempo werd hoog gehouden waardoor meerderen het moeilijk kregen en niet konden volgen. Rugzakken werden overgenomen door de begeleiders. Het was inmiddels middernacht toen we een vrachtwagen aantroffen die geregeld was om de rugzakken over te nemen. Ik stond daar te wachten en wilde urineren. Ik liep de berm in en zag niet dat er een greppel was. Ik viel voorover en voelde iets massiefs snoeihard in mijn keel gedrukt worden. Ik gaf een kreet van schrik en had meteen meerdere mannen om mij heen met lampen om mijn nek te bekijken. De wond was naast mijn adamsappel te zien. In de greppel lagen afgezaagde boomstammen waar ik op gevallen was. Dit was gelukkig goed afgelopen maar de schrik zat er goed in. Ik kwam er af met een schaafwond. Ik was bewaard voor een ongeluk.

De route werd vervolgd zonder rugzak wat een stuk lichter liep. Er werd gezegd dat er nog 8 km te gaan was maar het leek 12 km.We zongen in de nacht als team onze lofprijzing richting de talloze sterren en onze Koning die daar troont. We voelden nieuwe krachten om verder te kunnen.

We arriveerden in het dorpje La Gleize. Een dorpje waar ik bekend mee ben vanwege de route van de wielerkoers Luik/Bastenaken/Luik die ik 3 keer gefietst heb en door dit dorpje loopt.

Het blijkt een bijzonder dorp te zijn gezien de gebeurtenissen in de 2^e WO die hier hebben plaatsgevonden.

We kregen een groot stuk heerlijk warme vis aangeboden. Wat een zegen tijdens een uitputtingsslag van 40 uur. We waren op de helft.

“Mannen, de tocht is volbracht”. Dit waren de bevrijdende woorden van Henk Stoorvogel gesproken vanaf een oude Tigertank die, om de bewoners niet wakker te maken, met ingetogen gejuich werden begroet.

Na het eten van de vis liepen we naar een kale heuvel waar 7 grote vuren brandden. 7 zonden waar we met een begeleider over na willen denken, is de opdracht. Ik wilde nadenken over mijn hoogmoed, mijn ik-verslaving, hoe ik vaak de erkenning van anderen zoek.

Ik had bij het inleveren van de rugzak geen jas meegenomen. De frisse wind en heldere lucht maakten dat het flink afkoelde en ik het koud kreeg. Anderen zag ik bezwijken en flauw vallen. De EHBO’ers maakten overuren. Ik kreeg een jas te leen van een begeleider, geweldig wat een behulpzame houding.

Het was inmiddels rond 4 uur toen we na een stuk lopen op een locatie arriveerden waar we door een film op 3 grote schermen geconfronteerd werden met het leed in de wereld. Ik wilde dit zien

maar zat doorlopend te knikkebollen. Ik zag telkens meer mensen omvallen van de vermoeidheid en het tekort aan slaap. We waren bijna 24 uur onafgebroken in touw!

Het was volgens mijn schatting rond 6 uur toen we het ontbijt kregen met de mededeling dat er 2 uur rust was gepland. Mijn ‘slapie’ Rob gaf aan niet in de tent te willen. Ik zette snel de tent op om toch nog een uur te kunnen slapen. Bij het wakker worden was het licht en voelde ik mij voldoende uitgerust om aan de laatste 15 uur te beginnen. 

Zaterdag 29 oktober.

Musketiergames.

We streden als teams tegen elkaar in een competitie van actieve ‘spellen’. Er werd geworsteld waarbij 2 teams elkaar op de knieën uit een ring moesten werken Op een gegeven moment werd ik belaagd door 3 tegenstanders wat niet te houden was. Ik voelde hoe ik door hen bij ‘kop en kont’ opgepakt werd en in enkele keren uit de ring werd gekwakt. Ik heb aan dit gevecht een gekneusde rib overgehouden. Verder bestreden we elkaar in het boogschieten, strozak met een greep over touwen werpen, elkaar met een strozak van de balk slaan, met een vlot via een touw over de rivier vervolgens met een touw tegen rotsen naar boven en via een smal pad naar de abseil kabel en roetsj naar beneden.

Deze dag was opnieuw een test voor de teamspirit. Af en toe werden er stevige woorden gezegd waarmee we elkaar inspireerden om er voor elkaar te zijn. Het werkte, we werden meer en meer een hecht team.

Halverwege de middag beleefde ik mijn hoogtepunt van het weekend. De Jabboksworsteling en de Golgothagang.

Jabboksworsteling.

Theo hield een toespraak over het gevecht van Jacob in de Jabbok rivier en motiveerde ons om er vol in te gaan. Dat wil zeggen, met het zwaard, de Bijbel in mijn hand door de rivier tegen de stroom in naar een plek 500 mtr verderop. Dit was het moment waarop ik individueel aan de slag wilde. Zoals Jakob vocht met een engel van God wilde ik het gevecht aangaan. Ik ging het koude water vól in en gaf alles wat ik had. Ik stootte mij aan rotsstenen die onder water liggen, liep builen en blauwe plekken op maar voelde dit niet. Ik viel opnieuw en mijn Bijbel verdween enkele keren onder water. Ik begon te grommen en oerkrachten kwamen los. Ik beukte door en telkens weer stootte ik tegen stenen. Ik bleef uitglijden, vallen en bereikte het eindpunt waarna ik als een aap hangend aan een touw over de rivier heen en terug klauterde. Begeleiders wachtten mij op, omhelsden en verwelkomden mij. Het was klaar maar ik voelde iets van ontevredenheid en het voelde onvoldaan. Ik had niet de ervaring gehad zoals velen en realiseerde mij dat dat niet persé nodig is.

Ik liep terug langs het water om te kijken naar de anderen en zag mannen worstelen tegen het water, de pijn, met verbeten gezichten. Ik begon voor hen te bidden. Ik zag een teamgenoot en moedigde hem aan. Zo beleefde ieder voor zich zijn Jabboksworsteling.

Golgothagang.

De Golgothagang houdt in dat ik met en balk op mijn nek een afstand afleg naar het kruis. Pieter hield een indrukwekkende toespraak over de kruisiging van Jezus. Het raakte mij hoe diep Jezus voor mij geleden heeft. 200 natte mannen net uit het water stonden rillend van de kou te luisteren en pakten een balk om hun Golgothagang te gaan. Ik zocht naar de zwaarste balk en keek er naar uit te gáán. Ik begon in draf te lopen en hoorde onderweg de bekende teksten over het lijden van Jezus, dat Zijn lijden mij bevrijding bracht. Ik bleef hardlopen. Het besef groeide dat ik een bijzondere ervaring meemaakte. Ik voelde pijn maar dat is maar een fractie van wat Hij voor mij geleden heeft. Ik rende door en voor mijn gevoel stormde ik het terrein op waar het kruis stond. Begeleiders wachtten mij op. Ik kon de balk loslaten, die werd door hen opgevangen.

Ik merkte dat er een heel diep besef van bevrijding in mijn hart stroomde. Ik viel Theo in de armen en begon te huilen. Ik knielde voor het kruis en huilde een poos van intense blijheid vanwege het besef dat ik een eeuwige verbinding heb met de goddelijkheid van Jezus of zoals het in 1 Petrus 2:4 staat, dat ik deel heb aan Zijn goddelijke natuur.

Nu was het af, het was klaar voor mij, ik was voldaan en intens gelukkig.

Ik was musketier en kreeg de felbegeerde rode polo uitgereikt.

Het avondmaal wat we met elkaar aansluitend vierden was een feest.

Deel hebben aan Jezus: it’s all there is.

Na het avondmaal kregen we een groots feestmaal met grote stukken brood, beenham, kip en een heerlijke fles Trappistenbier. Dit alles nuttigend rond een kampvuur wat de geweldige entourage compleet maakte.

Zondag 30 oktober.

Rond 5 uur werden we gewekt. De adrenaline hield me al enkele uren wakker, nog nadenkend over de indrukwekkende dag ervoor. De adrenaline bleef stromen dus voldoende energie om weer verder te gaan. We liepen of eigenlijk was het meer strompelden naar een punt waar bussen stonden te wachten. We werden na een uur rijden afgezet en liepen naar de schitterende entourage van het inmiddels befaamde kasteel. Er stond een rijk gevuld ontbijt.

Wouter leidde de lofprijzing op een inspirerende manier. De rotswand aan de overkant werkte als een klankbord. Hij moedigde ons aan de naam Jezus te scanderen. Het echode indrukwekkend. Ontroerend om zo Zijn Naam te horen.

Plotseling begon Jan Stoorvogel, staand op een hoop stenen een Bijbelgedeelte over Abraham te proclameren, andere begeleiders stonden op verschillende plekken en wisselden elkaar af. “Plotseling klonk daar de stem van een engel” werd er gezegd. Het klonk ook zo. Hoog van boven klonk deze stem door het dal en bereikten de klanken onze oren. Zeer indrukwekkend om Gods woord zo te horen. Zijn Woord klonk vanuit alle windhoeken.

Het terrein werd verlaten onder een grote boog van zegeningen. 250 mannen zegenden elkaar in de naam van Jezus. Zeer indrukwekkend en ontroerend.

Mijn team 72.

Ik heb 9 werkelijk fantastische mannen leren kennen. Met elkaar hebben we de reis van 40 uur volbracht.

Thijs onze teamleider trok de kar op een voorbeeldige manier. Een opofferingsgezinde man die zijn team inspireerde tot grootse inspanningen. Ruud die vooraf grote twijfels had of hij zou gaan, zowel fysiek als psychisch problemen kende. Zo zeer zelfs dat zijn vrouw een week voor vertrek een indringende mail stuurde met een gebedsoproep voor hem. Hij heeft de pijn verbeten die hij het hele traject voelde. Hij voelde zich door God gedragen. Echt grandioos. Aurant die ik op een zeer aangename manier heb leren kennen. Niet op de voorgrond maar sterk en vol overgave zijn reis gaand. Marco met zijn scherpe inzichten die op gezette tijden ons tot de orde riep en mede het groepsproces bewaakte. Harm, hij was oprecht geïnteresseerd in anderen. Martijn die zijn uiterste best deed om alles bij te benen, zijn rugzak niet af wilde geven toen het niet meer lukte maar door mij min of meer gedwongen werd dit te doen. Hij heeft alles gelopen. Ik hoop en bid dat hij Jezus gaat ontmoeten en aanneemt als zijn verlosser. Herman die de hele route voorop liep en een straf tempo aangaf. Hij was onvermoeibaar. Stef die mij blij maakte met zijn getuigenis onderweg. Vertelde hoe hij onlangs in zijn hart besefte dat hij werkelijk vrij is in Christus en nu overloopt van enthousiasme voor de Koning.

Tenslotte Rob, ik merk dat ik emotioneel wordt als ik over hem begin te schrijven. Ik deelde met hem mijn tent en hij vertelde mij dat zijn vrouw hem 12 weken geleden vertelde dat ze niet verder met hem wil. Hij komt na het weekend in een leeg huis met al zijn verlangens, emoties, evaringen. We hebben met elkaar gedeeld en gebeden. Hij gaat zijn weg aan Gods hand in het vaste vertrouwen dat hij daar veilig is.

Team 72, ontzettend bedankt, veel zegen en dat je een bron van zegen bent voor anderen.
Musketierorganisatie, het was geweldig dit mee te maken in een perfecte organisatie!!

Het was een fantastisch, enerverend weekend. Alle eer aan Koning Jezus!!