Rwanda woensdag 16 mei

Woensdag 16 mei

Ik was weer vroeg wakker en zag uit naar de dag van vandaag waarop we naar een project gaan om de moeders en kind te ontmoeten. Ik had kadootjes meegenomen voor Bellefille en het 9 maanden oude jongetje Callexte.

Na het overheerlijke ontbijt dachten we als mannen met elkaar na over het onderwerp ‘sociale gerechtigheid’. Wij geloven dat God alles in de hand heeft, He is in control!

In de Bijbel, in Marc 2 staat dat Jezus zijn eerste optreden begint op een feest.

God in control betekent dat er sprake is van feest.

God in control betekent vergeving van zonden.

God in control betekent bevrijding.

God heeft de ongelijkheid in de wereld in de hand maar geeft ons de verantwoordelijkheid hierin rechtvaardig te handelen, te gaan voor gerechtigheid in Zijn Naam.

We vertrekken met de busjes naar een armenwijk. Er doemt plotseling een megagrote kerk op, middenin de sloppenwijk. Een fantastisch mooie  kerk. Dit prachtige gebouw staat in schril contrast met de armoedige omgeving. Dit gebouw heeft tonnen gekost. Hoe is dat ooit bekostigd? Wie was hier de grote geldschieter?

De voorganger vertelt ons dat de 200.000 USdollar opgebracht is door de bewoners van de sloppenwijk zelf. Hij vertelde hoe dit in zijn werk ging……Tijdens een lange periode werd geld ingezameld voor de kerk. De mensen gaven echt alles wat ze hadden. En wat ze hadden was al te weinig om van te  leven. Sommigen deden hun schoenen in de collectezak (schoenen is hier een luxeartikel, ik zie op straat regelmatig mensen kijken wat voor schoenen ik aan heb), anderen een colbertjasje, hun sieraden. De voorganger verkocht zijn auto. Wat hier gebeurd is is een enorme les voor mij. Bij alles wat ik geef is het altijd een deel van de rijkdom. We hebben altijd genoeg te eten terwijl mensen hier hun laatste geld gaven voor een kerk. Het gevolg was dat ze die dag geen eten konden kopen.

We werden verwelkomd door de moeders die een geweldig lied zongen. Ik voelde iets euforisch. Eindelijk ben ik op de plek waar ik wil zijn. Bij de mensen waar we het allemaal voor doen.

De moeders droegen allemaal hun kind op de rug gebonden. Prachtig om te zien.

Bij het volgende lied dansten de vrouwen en nodigden ons uit mee te doen door naar ons toe  te komen en ons bij de hand te nemen. Het was een dansende mengelmoes van blanke mannen en bruine vrouwen.

Na dit samenzijn ontmoette ik Bellefille en Calexte en ging met hen naar buiten om naar hun woonplek te gaan. Buiten voegde zich een man bij ons die de man van Bellefille blijkt te zijn. Ik kan zijn naam niet spellen maar het klinkt als Jeancees. Een tolk is ook bij ons.

De route naar hun onderkomen, de benaming huis vind ik niet helemaal toepasselijk, loopt door de armenwijk. Het is er oud en vies maar ook levendig door de vele stralende kinderen en enthousiaste mensen. Ik denk dat deze mensen echt bij de dag leven en zich geen zorgen maken over de lange termijn. Die leggen ze in Gods  hand. Dat men zo denkt is wel gebleken door de gaven voor het kerkgebouw. Alweer een les voor mij…..

Zij noemt zichzelf hairdresser en kan er iets mee verdienen. Hij is taxichauffeur op een bromfiets. Ze leven van 3000-5000 frw per dag. Omgerekend: ik kocht in ons hotel een fles bier en moest 3000 frw afrekenen. 1 euro is 750 frw.

Het zijn in hun met modder bepleisterde huisje, ik zal het toch maar zo noemen, was heel bijzonder en hartelijk. Er heerste merkbaar vrede en liefde op deze plek. Deze mensen hebben Jezus in hun hart en leven daaruit. In hen ontmoet ik Jezus…..

Ik krijg een prachtig kado van hen, een kunstwerk over Rwanda en enkele foto’s van hen. Ik had voor hen ook iets meegenomen.

Na enige tijd liepen we weer terug naar de kerk. We aten daar gezamenlijk met de moeders en vertrokken om zondag hier weer terug te keren om een dienst mee te maken. Ik zie er naar uit.

Na terugkeer in het hotel rond half 4 was er een training gepland. Ik had niet veel zin maar ben toch  gegaan. We liepen eerst een kwartiertje om warm te worden. Waarna we 15 min. heuveltraining deden. Daarna liepen we 1 km op 80% vermogen. Ik kwam bijna niet vooruit. De benen liepen vol maar ook de ademhaling werd moeilijk. De omstandigheden blijken enorm zwaar te zijn. Aan het eind liepen we 1km op marathontempo. Dit ging mij iets beter af.

Deze prikkel was goed om erachter te komen dat ik zaterdag heel rustig ga starten want het wordt een zware marathon.

Tot zover vandaag. Nu lekker eten en vanavond nog een devotion voor de geestelijke versterking.