Zaterdag 19 mei
Dit is de dag!! De dag van de marathon. Om kwart voor 5 hoor ik:
Heilig, Heilig, Heilig bent u Heer. De alarmtune als ik de wekker gebruik.
Gedurende nacht was al om 1 uur wakker. Ik was vol in mijn hoofd van de gebeurtenissen van de vorige dag en dan
met name de tijd met Honesty, de door mij gesponsorde student nam in die
gedachten een voorname plek in. Ik heb Rieneke gemaild dat we er een dochter
bij hebben. Ik ben ongelooflijk trots op haar in wie zij is na veel moeilijke
jaren in haar leven.
Maar dan toch uit bed, ontbijten wat we gisterenavond meegekregen
hebben. Jannes vraagt of het lied een keer in zijn geheel wil laten horen. Ik pak mij laptop en het lied klinkt door onze kamer. Ik werd opnieuw emotioneel geraakt en huilde zoals meerdere keren deze week. Al de ontwikkelingen van deze week en nu met Honesty maken veel in mij los.
De loopkleren aan en naar de start. De spanning is voelbaar onder de
mannen maar ook een uitgelaten sfeer is waarneembaar. Bij de start hebben we
met elkaar een kort meditatief moment nav Hebreeën waarna we om 6.00 uur
precies van start gaan. Er rennen ca 20 studenten mee dus totaal ca 50 lopers
aan de start. Ik start achteraan bij de studenten en loop in het begin even bij
Honesty. Zij probeert 20 km te lopen. Maar na 1 km sluit ik aan bij de mannen
om mijn eigen tempo te kunnen vinden.
De omgeving is werkelijk prachtig. Nevel hangt in de dalen en geeft een
vredig gezicht. De veelkleurige vogels fluiten volop. Een fantastisch
natuurlijke sfeer om in te lopen. We gaan na 2 km meteen fors naar beneden. Dus bedenk ik me
dan moeten we hier later ook weer naar boven. De zon komt op en laat zich al
snel gelden. Tot nu toe was gedurende ons verblijf de lucht meertijds bewolkt
zodat het ’s morgens langer koel bleef. Nu zou het snel warm worden. Ik had
geen voorzorgsmaatregelen genomen tegen verbranding maar verwachtte geen
problemen omdat ik voor de echte warmte wel gefinisht zou zijn. De eerste
waterpost kwam na bijna 5 km in zicht maar ik had nog voldoende water. Ondertussen
is het deelnemersveld aardig uitgerekt. Ik loop in de laatste groep met 5
anderen. We gaan een onverhard pad op, steil naar beneden. Watergeulen lopen in
de lengte van het pad en maken het moeilijk begaanbaar. Ik voel me prima en
geniet van het prachtige uitzicht op het dal met z’n vele akkertjes waar al
mensen op aan het werk zijn op een manier die herkenbaar is uit de film Bartje.
Hard werken met heel simpele materialen. Ik heb diepe bewondering voor deze
mensen die in deze warmte en zware omstandigheden hun werk doen om in hun armoe
te kunnen overleven. Dat ik hier loop is een keus die maar enkele uren duurt. Wat
een tegenstelling.
Het onverharde deel is ca 5 km en loopt op en neer langs de heuvels. Een
prachtig deel van de route. Ik loop
ongemerkt iets voor de groep uit en merk dat dit mijn tempo is. Ik maak
zodoende de oversteek naar een groepje van 3 voor mij. Maar ook dit groepje
valt uit elkaar.
Ik loop op een gegeven moment alleen wat ik helemaal niet erg vind maar
wat niet de afspraak was. Er was afgesproken dat we minimaal met 2 lopers bij
elkaar lopen. Er rijden enkele cameramensen rond en een arts die op een gegeven
moment bepaalt of iemand nog verder mag.
Al lopende hebben we enorm veel bekijks van de mensen. Iedereen stopt
met zijn bezigheden als wij langskomen. Veel kinderen roepen iets of lopen een eind mee. Op
die momenten voelde ik geen vermoeidheid die door het vele stijgen en dalen wel
de kop opstak.
Het keerpunt. De halve marathon liep ik in 2,5 uur. Nu nog een keer 21
km. Bij het keerpunt even gestopt en water bijgevuld. Ik voelde vermoeidheid in
de benen en begon tegen de 2e helft op te zien maar ook uit te zien
naar nog meer contact met al die kinderen en prachtige uitzichten.
Het moeilijkste deel vond ik het onverharde deel tussen km 26 en 31. Op
die momenten dacht ik aan Honesty. Voor haar loop ik hier zodat zij zich kan
ontwikkelen, kan studeren, een toekomst kan opbouwen. Dit motiveert mij enorm
en geeft energie om door te gaan.
Ik loop nu al ruim een uur alleen en het bevalt mij prima. De temperatuur
stijgt snel en de warmte wordt een factor die fors mee gaat tellen. Bij de
waterposten giet ik water over mijn hoofd zodat een poosje mijn hoofd koel
aanvoelt. Mijn knieën laten merken dat ze het moeilijk hebben en ook mijn maag
begint op te spelen. Ik had krentebollen meegenomen maar heb er 1 half
opgegeten. In deze warmte lukt het mij niet om vast voedsel binnen te krijgen. Ik
geef ze aan de kinderen die er gretig
in happen. Er lagen bij de waterpost gelletjes die veel koolhydraten leveren. Ik nam er 1 en merkte dat het mij energie
leverde voor de laatste 7 km. De laatste 7 km…. Ik was een beetje verbaasd dat
het ‘nog maar’ 7 km was. In mijn gedachten ben ik dan in Hattem en loop 7km naar
Zalk. Een manier van mij om de kilometers af te tellen. Maar dat veranderde
snel. Even verderop was een school en 7
kinderen liepen enkele kilometers met met mij mee. Heerlijk. Alweer enkele
kilometers afgelegd zonder dat ik ze voelde. In het laatste stuk zit een zwaar
oplopend deel. Daar kon ik niet meer hardlopen, dan maar wandelen wat ik ervoor
ook meerdere keren gedaan heb. 1 van de 2 jongetjes die met mij meeliepen tikte
mij tegen de arm en zei: “go, go,”. Machtig mooi om door deze knul geïnspireerd
te worden en weer een grens over te gaan en te gaan hardlopen. Ik ben inmiddels
op km 39. Ik nader de finish. Op het laatste deel halen Henk Stoorvogel en
Marco van Eyk mij in maar die gaan even later ook wandelen waardoor ik hen weer
inhaal en we samen op de finish af gaan.
Daar staat een rij mensen met de grote finishbanner ons op te wachten. Ik
ben gefinisht!! Ik heb mijn eerste marathon gelopen! De tijd: 5.15 over 42km en
195mtr. Maar de tijd doet er niet toe. Ik heb intens genoten van deze marathon
maar weet niet of er ooit weer één loop.
In de kerk waar de finish gesitueerd is hoor ik muziek. Een groep zingt
daar fantastische gospelsongs. Heerlijk om zo de finish te passeren, de al gefinishte
mannen in de arm te vallen en te genieten van het moment. Hier ben ik voor
gekomen, hiervoor heb ik zoveel uren getraind.
Voor Koning Jezus en mijn sponsorstudent en nieuwe dochter Honesty.
Bij dit blog heb ik geen foto’s, ik had geen camera mee tijdens
het lopen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten