Rwanda. Zondag/maandag na de marathon

Rwanda Zondag/Maandag 21 mei

Zondagochtend woonden we een dienst bij in de kerk die we dinsdag ook bezochten. De kerk die midden in de armenwijk staat en door hun giften gerealiseerd kon worden.

De studenten en moeders met kind voegen zich bij ons. De mensen zijn enthousiast aan het zingen olv een zanggroep op het podium. Ze zien er prachtig uit in hun veelkleurige traditionele kledij.

Ik probeer in het Rwandees mee te zingen. Honesty vertaalt zodat ik begrijp wat ik zing. Ik geniet van het zingen in het Rwandees van bekende woorden als: God is onze vader, Jezus is onze redder, enz.

Na het zingen neemt de voorganger het woord. De geluidsinstallatie staat volgens mij op het maximum. Met de stevige stem van de voorganger  in combinatie met deze geluidsinstallatie wordt de preek een ware testcase voor mijn gehoor. Na enige tijd doe ik een vinger in mijn oor om de geluidsoverlast enigszins te beperken. Dit alles weerhoud mij ervan om inhoudelijk iets mee te krijgen van de preek. Na de preek de collecte. Ik had zoals wel vaker voorkomt alleen mijn Bijbel en geen geld meegenomen. Toch maar even iets geleend om zodoende bij te dragen aan de bouw van de kerk. Even later wordt er opnieuw gecollecteerd. Nu voor vluchtelingen. Er wordt door de mensen van alles ingeleverd, zakken met spullen, voedselpakken en natuurlijk geld. Ik kan er nog steeds niet over uit dat deze mensen die bijna niets hebben in staat zijn een kerk te bouwen.

Als we in onze gemeente zo zouden geven zouden we een kerk met gouden randjes kunnen bouwen.

Hierna worden wij als gasten in het zonnetje gezet en lopen het podium op. Jan Stoorvogel vertelt iets over wie we zijn en waarvoor we hier naartoe gekomen zijn. 8 Van onze mensen doen op het podium een hilarisch stukje: ‘I will nog upon de stage’. De mensen reageren enthousiast.

Na de dienst hebben we een gezellige lunch met de moeders/kind en studenten.

Door  de aanwezigheid Honesty kan ik nu een gesprek voeren met Bellefille. Erg leuk om nu meer ongedwongen met elkaar te spreken. De man van Bellefille is er niet. Hij is aan het werk als taxichauffeur op een scooter die van iemand anders is.

Het moment van afscheid nemen is daar. We groeten elkaar en houden contact via brieven en foto’s.

Het blijkt dat in deze korte tijd een band is ontstaan die diepte herbergt. 

We vertrekken naar het hotel met veel indrukken die hun sporen nalaten in onze gedachten.

Maandag is onze laatste dag in Rwanda. ’s Ochtends de laatste devotion. Jan Stoorvogel sprak over vergeving en vertelde een gruwelijk verhaal uit de genocide waarin een vrouw op een vreselijke manier haar gezin verloor door toedoen van haar buren die altijd vrienden waren, waar ze bv even suiker leende als dat op was of zelf iets gaf aan hen. Deze vrouw is hevig  getraumatiseerd maar door overgave aan de vergevende liefde van Jezus is ze nu in staat deze mannen te vergeven wat ze haar aangedaan hebben.

Dat is voor mij de meest belangrijke les van deze enerverende week. Vergeven en vergeving vragen!!

Ik  schrijf het laatste stukje van dit blog terwijl ik alweer thuis ben. Het is heerlijk om weer thuis te  zijn en mijn lieve Rieneke weer in de armen te sluiten.

Ik dank God voor de mogelijkheid om dit mee te maken, de lessen te leren en alles wat hij mij door de mensen daar heeft laten zien. Dat Jezus in de mensen herkenbaar was. Hij bouwt zijn troon in hen en door hen in mij!