Rwanda 17 mei

Woensdag 17 mei

Ik begon mijn dag zoals gewoonlijk met het opzoeken van een stil plekje in de grote hoteltuin om daar in mijn Bijbel te lezen en te bidden. Dit is elke dag mijn gewoonte en het voed mij,  geeft mij innerlijke ruimte om gedurende de dag te kunnen ontvangen en te  geven.

Na het ontbijt hadden we een devotion met elkaar. Tienen Westerduin liet ons  vanuit de Bijbel zien dat er geen armoe hoeft te zijn. Dat de schepping zo is ingericht dat er geen armoe hoeft te zijn. Dat in de wetten die het volk Israel ontving alles zo geregeld is dat er geen armoede hoeft te zijn.

En toch is het er…..

Dat het er is komt doordat we God kwijt zijn geraakt en gefocust zijn op eigen gerechtigheid die we zoeken in de dingen die ons pseudozekerheid bieden. Zo is onze economie, ons leven ingericht. Ons leven staat bol van ingebouwde zekerheden. Dit gaat ten koste van degenen die hier buiten staan, hier niet bij kunnen.

De Bijbel laat zien dat God rust ingebouwd heeft zodat we ons geen zorgen hoeven te maken over onze toekomst. Er is genoeg voor iedereen als we instemmen en leven volgens het fantastische plan van God. Voor ons persoonlijk houdt dit in dat we ons niet schuldig hoeven te voelen tegenover de armen, want Jezus heeft die schuld gedragen. Dat houdt in dat we geen vragen hoeven te stellen aan God of Hij ons wil leren, of Hij ons wil laten zien, of Hij ons wil………. Jezus heeft alles volbracht. Maar als  we ons wel schuldig voelen accepteren we Zijn volbrachte werk niet, dan leven we nog steeds vanuit eigen kracht en die is zeer beperkt. Vanuit zijn volbrachte werk leven betekent dat ik besef dat ik niet van mijzelf heb en wij als mensen alles gemeenschappelijk hebben.

Deze worden hakten er enorm in bij ons want de meesten van ons worstelen met alles wat we gezien hebben. Het enorme verschil in materialisme en tegelijkertijd de verbinding in ons geloof.

Ik dank God dat hij mij al enige tijd deze weg induwt waarin ik meer en meer de rust in God vindt. Dit geeft mij enorm veel levensvreugde maar ook verdriet over wat ik hier meemaak.

Vandaag bezochten we  een project een half uur rijden ten zuiden van Kigali. Ongeveer 100 kinderen wachtten ons op met gezang en dans. Ik werd diep geraakt, genoot intens en merkte dat ik houd van deze prachtige kinderen. Ze nodigden ons uit mee te dansen wat meerderen deden.

Kort erna een speciaal moment. Er werd ons gevraagd te knielen voor de groep. De kinderen sloten ons in door om ons heen te staan en hun handjes over ons uit te strekken terwijl één van hen een liefdevol gebed uitsprak. Onvergetelijk om door deze kinderen gezegend te worden.

Hierna bezochten we diverse gezinnen. Ik bezocht met enkele mannen 2 gezinnen in hun huisje, een plaggenhut met golfplaten.

We bezochten eerst de familie van Erique, een mooi jongetje van 9 jaar. Hij leeft met zijn ouders en 2 zussen. Sinds Erique door Compassion gesponsord wordt gaat het iets beter met het gezin. De vader is astmatisch en zag het einde van zijn leven snel dichterbij komen maar nu Compassion in het gezin komt krijgt vader medicatie en gaat het goed met hem. Hij ziet er erg mager uit.

Ze leven van de opbrengst van hun kleine tuintje en eens per maand een voedselpakket van Compassion.

In het gezin wat we daarna bezochten was geen vader. Hij was enkele jaren gelden overleden. De moeder bakt potten die ze 4 km verder op een marktje probeert te verkopen. De materialen zijn klei en hout. Dit heeft ze voldoende achter haar huis zodat ze geen onkosten hoeft te maken. Ze kosten 500frw ong € 0,80. We kopen er 4. Ze wilde ze eerst niet aan ons verkopen, volgens haar waren ze niet mooi genoeg. Ik genoot van het stralende gezicht van deze vrouw die hiermee een stukje eigenwaarde krijgt. Zij produceert zelf iets wat ze verkoopt zodat ze voor zichzelf kan zorgen.

Voor we vertrekken bezoeken we het momerial van de genocide op die plek. Dit is het voormalige kerkgebouw. Tijdens de genocide schuilden vele mensen voor het geweld in de kerk.

Een overlevende vertelt zijn aangrijpende vreselijke verhaal van dat moment.

In die kerk dacht men veilig te zijn. De sterkste mannen stonden buiten om de mensen binnen te beschermen. Opeens werden ze aangevallen aan de achterkant van de kerk. De mannen centreerden hun verdediging naar die kant. Even later kwamen van de andere kant 3 legervoertuigen vol mannen met machinegeweren en kapmessen. Ze stapten de kerk binnen en begonnen in het wilde  weg te schieten en met hun kapmessen de vrouwen, mannen en kinderen in stukken te hakken. Het was een vooropgezet duivels plan. De verteller praat door maar is geëmotioneerd als hij zijn herinneringen weer ophaalt.

De voormalige kerk is  nu een memorial waarin 30000 mensen liggen begraven. 15000 uit de nabije omgeving en 15000 uit het omliggende dal. Allemaal zijn ze op brute wijze vermoord. We lopen de trap af in de kerk en zien de opgestapelde kisten met lijken liggen. Een luguber gezicht.

Deze dag met alle ervaringen kan ik nu nog niet verwerken. Wellicht op een later moment.

Als we dit met elkaar delen blijkt dat meerderen van ons het gevoel te hebben met een steen in hun buik te lopen. Maar als we het geloof hebben dat Jezus alles volbracht heeft, ook mijn worsteling met dit ontzagwekkende leed kunnen we ook dit een plekje geven.

Dit betekent niet dat het uit mijn gedachten is. Wat ik deze week onderga, beleef en zie zal mijn leven nooit weer hetzelfde doen zijn.

De broederschap onder de mannen is geweldig. We hebben veel aan elkaar en leren elkaar op een bijzondere manier kennen.

Vanavond vertrekken we naar een ander hotel aan de route van de marathon.

Morgen ontmoet ik Honesty, mijn sponsorstudent. Ik zie er naar uit.