Rwanda 18 mei

Vrijdag 18 mei

Dit is de dag vóór de marathon, de enorme uitdaging waar we al die tijd naar toegeleefd hebben. Vanmiddag gaan we de route verkennen. Een deel van ca 5 km is alleen voor terreinauto’s toegankelijk.

Het hotel waarin  we nu verblijven is de ‘CenterParcs’ van Rwanda. Allemaal appartementen die geclusterd zijn. Dit sluit meer aan bij het doel waarvoor we hier komen. Iets minder luxe dan in het hotel in Kigali.

We openden de ochtend met een devotion onder leiding van Henk Stoorvogel. Hij vertelde hoe hij op de proef werd gesteld en hoe belangrijk het is gefocust te blijven op de wijsheid van God.

We lezen Handelingen 14: 19-20. Daar staat dat Paulus werd gestenigd. Zodanig dat ze dachten dat hij dood was. Maar wat gebeurt er….?? De discipelen gingen om  hem heen staan. Hij stond op en vertrok de volgende dag naar Derbe, een afstand van ca 160 km. 4x een marathon lopen een dag nadat hij bijna dood was. Dit kán niet als God er niet bij betrokken is. Voor ons houdt dit in dat onze pijntjes die we ongetwijfeld gaan voelen tijdens het lopen van de marathon niet in verhouding staan bij wat Paulus die dagen heeft doorstaan.

We krijgen van Henk gelegenheid te bidden en in dat gebed te belijden, uit te spreken wat tussen ons en God in kan staan. Meerdere mannen belijden zonden en ontvangen gebed van de mannen die om hen heen gaan staan en hun handen op hem leggen. Gods licht gaat schijnen in de harten van de mannen waardoor er zuiverheid komt. Dit is het gevolg van genade. Genade betekent niet dat je een laissez fair houding aan kunt nemen maar meer dat je in de kracht van de genade je doelen gaat halen hoe groot en onbereikbaar die soms ook lijken.

Het was opnieuw een rijke ochtend met nieuwe starts in mannenlevens. Er ontstaat meer en meer een sfeer van broederschap en diepe verbinding.

Intussen zijn de 10 studenten die door ons  gesponsord gaan worden gearriveerd. Ik zoek Honesty en zie haar staan bij de anderen. Ze herkent mij van de foto die we eerder al gestuurd hadden. Een prachtige jonge vrouw die gaat studeren om het lang te helpen opbouwen. Er ontstaat meteen een geanimeerd gesprek. Met de bus vertrekken we naar een plek aan een meer waar we picknicken. Honesty heeft veel te vertellen over haar gezin wat in armoe leeft. Ze vertelt veel over zichzelf. Ze had zich voorgenomen om heel open te zijn en alles te vertellen. Dit is beslist geen gewoonte van haar door negatieve ervaringen in het verleden.

Ze vertelt hoe ze enorm toeleefde naar de ontmoeting met haar sponsor maar zichzelf ook wapende tegen een teleurstelling. Het blijkt dat andere studenten ook een dergelijke ontmoeting verwachtten maar dat die om één of andere reden gecanseld  werd. Ze hadden op haar ingepraat dat dit haar nu zou overkomen. Vandaar dat ze enorm blij is dat de ontmoeting werkelijkheid is.

Ik vraag naar haar droom. Ze vertelt dat ze naast haar opleiding management ook de 3-jarige opleiding volgt aan een Bijbelschool. Ze wordt opeens vurig en vastberaden, balt haar tengere vuist en zegt dat Jezus haar koning is en dat ze Hem wil dienen in zijn Koninkrijk en dit goede nieuws wil gaan verspreiden in haar land aan ieder die het  horen wil. Deze reactie emotioneert mij. Prachtig om dit vuur te zien in deze kleine jonge vrouw die haar Koning wil dienen.

In de middag gaan we de route van de marathon verkennen. Een deel met de bus en een deel lopend omdat de bus er niet kan rijden. Het begin is meteen heftig op en neer over heuvels maar over mooi asfalt. Als de bus niet verder kan stappen we uit en gaan we rustig dribbelend het moeilijk  begaanbare deel van 5 km lopen. Er sluiten enkele kinderen aan. Een meisje van ik schat 8 jaar geeft mij een hand en streelt mijn hand met haar andere handje. Ik wordt helemaal verliefd op dit prachtige kind wat vies is, enkele oude lompen aan heeft als kleding. Mijn andere hand wordt ook vastgepakt en nog enkele kinderen lopen mee. Wát een ervaring. Bijna hemels die blijdschap en vreugde van deze kinderen. Een eindje verder komen we bij een school waar een massa kinderen komen kijken wat wij doen. Ze juichen ons toe en het blijkt dat ze weten wie we zijn en wat we komen doen. Dit wordt zaterdag een bijzonder feestelijke marathon met al de support van deze kinderen.

De route blijft op en neer gaan en is zwaar, heel zwaar. Ik neem mij voor heel rustig aan te doen en vooral te genieten van wat ik onderweg allemaal mee ga maken. Hoe lang de marathon dan duurt doet er niet toe.

Vanavond krijgen we het ontbijt voor morgen vast mee zodat we op onze kamer kunnen ontbijten.

Half 6 vertrekken we naar de start een eindje verderop. We bidden dan met elkaar en om 6 uur mogen we lós.